Eerst waren er de Oneminutes, films van maximaal één minuut. Bedacht door Jos Houweling, directeur van het Sandberg instituut in Amsterdam. De filmpjes werden vertoond tijdens festivals, op televisie, tijdens events. Toen er steeds meer publieke projectieschermen opdoken in steden, kwam er vraag naar een ander soort films. Dat werden de Wallminutes, films die niet persé maar één minuut duren, maar wel zonder geluid en waarin direct bij het eerste shot al een verhaal wordt verteld. De Wallminutes zijn inmiddels ondergebracht in een aparte tak van de organisatie.

Dafna Maimon uit Finland, sinds vijf jaar in Nederland, studeert aan het Sandberg instituut. Zij is gevraagd het Wallminutes onderdeel van de organisatie te leiden. Tijdens het State of the Image festival wordt een selectie van Wallminutes vertoond op verschillende plekken.

‘Het hele concept is gebaseerd op de enorme veelheid aan beelden die wij mensen dagelijks voorgeschoteld krijgen. Er zijn veel commercials, je wordt geconfronteerd met een constante stroom van indrukken en sferen. Is dat nou gezond? De Oneminutes en de Wallminutes willen daar een commentaar op leveren. We willen eigenlijk dat kunst gaat infiltreren in de commercie, er een grappige twist aan geeft. Het is trouwens ook bewezen dat wanneer een kunstfilm zomaar tussen reclames opduikt, dat een verfrissende gedachte oplevert voor de kijker. Die dan vervolgens weer beter oplet. Zo kan een kunstfilm zelfs de commercie dienen! Maar dat is natuurlijk niet het uitgangspunt,’ lacht Dafna. ‘ Kunst kan een mooie gedachte of ervaring opleveren. Daar gaat het om. Voor de Wallminutes gaan we op zoek naar schermen overal ter wereld. Daarop projecteren we onze films. Ook werken we in opdracht, zoals voor dit festival. We werken samen met Park TV. De bedoeling is om een platform creeëren voor dit genre. Het is erg plaats en tijd bepaald. Je kunt niet iedere film overal en altijd afspelen. Een film voor ’s nachts vraagt iets anders dan één voor overdag. Nu zijn we bezig een archief aan te leggen, en ook een netwerk. We hebben bijvoorbeeld een scherm in Xiamen in China gevonden dat we mogen gebruiken. We willen zoveel mogelijk internationale plekken bezetten, zodat iedereen kan genieten van een uitwisseling van films en cultuur.’